Paardrijden in de Nieuwe Wereld

waarheidkoninkrijkIn 1975 had volgens de Jehovah’s Getuigen het duizendjarig vrederijk moeten aanvangen. Marc Poorter beschrijft in ‘De Waarheid en het Koninkrijk’ een groep mensen die vol verwachting naar dit cruciale omslagpunt toeleeft. Vanuit het perspectief van de vijftienjarige Mario horen we de gesprekken (‘Ik ga in de Nieuwe Wereld leren paardrijden,’ zei mama.) en maken we de vergaderingen in de Koninkrijkszaal mee:

‘Die zaterdag las broeder Tenzer een brief van het hoofdkantoor voor. Het waren gewichtige zaken, die mededelingen van het Bestuur, vaak kregen we te horen wat we de eerste weken in het Paradijs mochten verwachten en hoe het opruimwerk van het puin georganiseerd werd.’

Op oudejaarsavond bindt zijn vader alle meubels stevig met touwen aan elkaar vast, omdat precies om middernacht hun huis uit het instortende flatgebouw zal worden losgemaakt om door de lucht naar een veilige plek te zweven, en dan kan de boel natuurlijk wel eens gaan schuiven.

Tsja, rare jongens, die Jehovagetuigen. Oftewel: wie het leuk vindt om apies te kijken, komt in dit boek zeker aan zijn trekken.

Tegelijkertijd is het natuurlijk ook een verhaal over mensen van ‘gelijke bewegingen’ als wij allemaal, om met Jakobus te spreken. Mensen die worstelen met onverwerkte oorlogservaringen, met wisselend succes proberen om er een gezellig gezinsleven op na te houden of al of niet stiekem ‘wereldse’ boeken lezen. Die het deur aan deur prediken van hun boodschap, zoals de Getuigen dat behoren te doen, in veel gevallen als een zware belasting ervaren, maar het ook als een onontkoombare verantwoordelijkheid zien, omdat er anders bloedschuld op hen zal rusten. Of die opgetogen meeleven met de successen van Oranje op het WK van ’74, naderend Armageddon of niet.

Marc Poorter is, het zal geen verrassing zijn, zelf opgegroeid in een gezin van Jehovah’s Getuigen. Hij weet daardoor dat de enorm bindende kracht die van zo’n sektarische, van de rest van de wereld afgezonderde biotoop uit kan gaan, vaak juist door de meest alledaagse details wordt bepaald. Ervaringsdeskundigen op dit gebied zullen tenminste wel iets herkennen in regels als deze:

‘Ik miste de lezingen van broeder Tenzer, hoe hij sprak over het Paradijs waar eeuwig geluk zou zijn. Hoe papa achter de tafel met een verlegen lach de tijdschriften uitdeelde en het geld telde, hoe we de klapstoeltjes na afloop van de vergadering opstapelden, de conciërge die met zijn bos sleutels bij de uitgang wachtte en aan mama vroeg hem te bellen als de wereld verging.’

Het eerste deel van het boek eindigt met -en nu volgt er een spoiler- het einde dat niet komt. In het tweede deel maken we een tijdsprong van een jaar of twintig en is Mario een volwassen Jehovah’s Getuige. De stijl is nu ineens een stuk minder sober, en ook de eindredacteur heeft hier en daar nogal zitten dutten, maar doordat we hetzelfde milieu nu vanuit een volwassen perspectief zien, sorteren ook deze laatste honderd bladzijden wel effect wat mij betreft. We zien dezelfde karakters, alleen nu in een harder, meer onthullend licht. Het zijn ongetwijfeld nog steeds een beetje rare jongens, maar als lezer ben je ondertussen wel uitgelachen. Bij mij overheerste in elk geval vooral het mededogen.

Op 19 september was Marc Poorter bij Pauw & Witteman. En voor wie er geen genoeg van kan krijgen, nog een ander interviewfragment:

Deze recensie werd ingezonden door GG-lezer Adriaan.

NASCHRIFT: Op Jehovahs-Getuigen.nl het verhaal van Ezra Swolfs die zich ook aan de Jehovah’s Getuigen heeft ontworsteld.

Advertenties

14 responses to “Paardrijden in de Nieuwe Wereld”

  1. afolus says :

    Wat een pijnlijke worstelingen. Het verdriet straalt van Marc Poorter af.
    Het verhaal van Ezra Swolfs lijkt duidelijk te maken dat hij nog steeds een fervente gelovige is die na het overlijden van zijn vrouw vol met vragen zat.
    Geloof, loyaliteit, voortdurende vragen en … geen antwoorden…
    Indrukwekkend.

  2. De Dichter says :

    ps de interviewer van het youtube-je heeft een grote kans laten liggen door gekleurde invul oefeningen constant toe te passen…

  3. ruub says :

    Indrukwekkende verhalen inderdaad.

  4. goedgelovig says :

    @De Dichter: De gekleurde interviewer is Bert Brussen. Zie ook:

    https://goedgelovig.wordpress.com/?s=bert+brussen

  5. TommyLee says :

    Ik woonde in 1975 vlak bij een koninkrijkszaal.Ik werd bestookt met informatie door diverse getuigen. als laatste een hotemetoot. Toen ook deze geen vat op mij kreeg werd ik in de ban gedaan (voelde aan als bloed op de deurpost) ik zag ze mijn deur voorbij gaan. De hotemetoot groette mij niet meer als hij me tegen kwam. Eindtijd zat in de lucht. Het jaar er voor hadden de mariën schwestern van zr Basilea landelijk een krant met een waarschuwing voor het einde van de wereld verspreid. De komeet Kohoutek zou een inslag verooraken waardoor de aarde zou vergaan: http://nl.wikipedia.org/wiki/Komeet_Kohoutek Ook de Jesus People hadden zo’n doemscenario!!
    Ach ja we zijn er nog pffffff.

  6. Jan Hartman says :

    De jehova’s getuigen…..

    Alweer een tijd terug zag ik hen aankomen, zij belden waarachtig aan mijn deur( in mijn vorige woonplaats belde zij allang niet meer aan, want ik kreeg het idee dat ik in hun boek stond opgetekend), zij belde aan zoals geschreven. Pijlsnel liep ik naar de voordeur, met in mijn hand de Bijbel.
    Voordat zij mij een les wilden leren uit hun bijbel en hun traktaatjes, begon ik aan een openingsgesprek. ( ik kan het niet helpen, maar het Evangelie, zoals dat tot mij komt in Gods Woord, moet er uit, moet ik delen)

    Zou ik ook nu alweer staan opgetekend in hun boek? Ik heb hen al geruime tijd niet meer gezien bij mij aan de deur.

  7. grobboo says :

    Ach Jan, Jehova’s zijn ook christenen. Ze lijden globaal aan dezelfde waandenkbeelden als jij.

  8. Jan Hartman says :

    @grobboo, mijn hartelijke dank. Je hebt het helaas niet begrepen of je bent ernstig beschadigd in je denken door de getuigen of christenen.

  9. mafchauffeur says :

    @grobboo: globaal waarschijnlijk wel. Maar de organisatie is toch nét even een tandje griezeliger en dwingender dan de gemiddelde kerkgemeenschap.

    Twee tandjes.

  10. Benach says :

    Maf: zulke tanden?

  11. mafchauffeur says :

    @Benach: ?

  12. Henny Snijder says :

    Heeft David nou werkelijk geen idee dat hij zichzelf vaak tegenspreekt?
    https://www.facebook.com/ontdekgod?fref=ts

    Quote1: ” Hij belde ons anders nooit! Echt nooit. We hadden eigenlijk nooit contact buiten de samenkomsten om”

    Quote2: : “Paulus Hinoke kwam in Brugge regelmatig bij ons, toen we een klein groepje hadden en geen muzikanten. Renate leidde de aanbidding vaak alleen, puur vocaal, zonder ervaring! En af en toe kwam Paulus bij ons. Hij reed urenlang om bij ons te komen. En hij steunde ons”

    Deed ie het of deed ie het niet????

    .

  13. Henny Snijder says :

    Bij verkeerde topic geplaatst deze mag verwijderd worden, ik zet hem even bij de goede

  14. Jan Hartman says :

    ik las dat verhaal over wijlen paulus de vriend van zeur………als en speer moet koning glorie er naar toe…….dan wordt het een opgewekte boel