Hoe gaat het met de kinderen van Jesus Camp?

Hoe gaat het met de kinderen die meewerkten aan de omstreden documentaire Jesus Camp? Ze zijn inmiddels volwassen. Hoe kijken ze zelf op deze periode terug? Documentairemaker Morgan Spurlock besloot een bezoekje te brengen aan Levi O’Brien.

Advertenties

27 responses to “Hoe gaat het met de kinderen van Jesus Camp?”

  1. afolus says :

    Is dat niet onze @John in zijn jonge jaren….;-)
    Nou dan komt het allemaal we goed…!

  2. FlevoA says :

    Een diep geloof en ook nog Becky Fisher durven vertellen dat je Harry Potter hebt gekeken en het mooi vond, een mooi bericht voor deze vrijdag 🙂

  3. ruub says :

    Interessant. Jammer dat het niet wat langer is. Ik had een beetje iets verwacht als documentaire over kind-dominee Marjoe Gortne.

  4. afolus says :

    Jeetje @ruub
    Zo een paar fragmenten uit de documentaire gespot en Marjoe gecheckt op Wiki.
    Wat een verhaal over iemand die gedrongen wordt zijn onmiskenbare talenten in te zetten voor de glorie, ja de glorie van wie eigenlijk? Zijn vader was een hurk.

    Het lijkt een soort gekweekte schizofrenie te zijn.
    De vereenkomst tussen Levi(GGartikel) en Marjoe is onbehandelde ADHD

    Interessant en ook heel triest.

    De laatste minuut van de film is ontwapenend.
    Voor Pittig, voor Steven, misschien zelfs wel voor Mattheus.
    In elk geval voor mij.

    Allemaal show…! 😎

  5. Pittig says :

    Levi: “I haven’t been brainwashed.”

    Onvoorstelbaar!

    Maar blijkbaar gelooft hij ook niet alles van Becky Fisher, want zij zei toch echt dat Harry Potter een vijand van God was en in de tijd van het oude testament ter dood gebracht zou zijn.

  6. ruub says :

    @Afolus
    Dat einde is inderdaad prachtig. Het stuk vanaf ca. 21:10 – 24:00 (van het schielijk verlaten van een euforische kerkzaal t/m geld tellen op z’n bed) is ook legendarisch. Bijzonder openhartig allemaal. Stiekum had ‘ie het liever echt gemaakt als acteur of popidool. Zal vast voor meer voorgangers gelden :-).

    Ik zou nog wel benieuwd zijn naar de Levi over tien/twintig jaar. Is hij dan een Sorenssen of Plat, of glijdt ‘ie vervaarlijk af richting een GG-reageerder?

  7. Wilfred says :

    Op bepaalde punten is hij niks veranderd. “Ik heb babies opgewekt zien worden uit de dood”… de gave van overdrijving wellicht? 😉

  8. afolus says :

    @ruub
    Dubbeljemig…
    Nu begrijp je ook dat de evangelisten dubbele porties ontvangen als ze er bij vertellen dat grote delen van het in te zamelen geld zal worden besteed aan weeskindertjes in arme landen, hele arme landen…
    😦

  9. Pittig says :

    @ Wilfred

    Hij heeft gezien dat een baby haast levenloos uit de baarmoeder komt, de ouders schieten in gebed en het kind begint te krijsen? Voila, een opwekking uit de dood.

  10. Pittig says :

    @ ruub

    Die documentaire van Marjoe is pijnlijk helder. Ik herken er veel in van bekende evangelische sprekers die ik van dichtbij heb meegemaakt. Privé maken ze grapjes over het geloof en de mensen of hebben verschrikkelijke ruzie en schelden iedereen verrot, maar dan zetten ze hun “heilige glimlach” aan en gaan de mensen vol passie en vuur toespreken. Let wel: niet een of twee sprekers, maar vele die ik van dichtbij heb meegemaakt.

    Of de reformatorische dominees die ik ken, die privé allerlei twijfels over het orthodoxe geloof hebben, maar dan op de preekstoel alles verkondigen alsof het 100% zeker is.

    Gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Ik ken ook de evangelische en reformatorische leiders die heel serieus en toegewijd zijn, die hun kwetsbaarheid en fouten erkennen en geen grote uitspraken doen over zaken waar ze zelf niet naar leven of geloven.

    Toch zie je daar ook dat er veel aangeleerde maniertjes zijn, die bewust of onbewust gebruikt worden. “Als ik dit en dat op zo’n manier zeg, dan weet ik zeker dat een grote collecte komt.” Ik heb evangelische leiders dit letterlijk horen zeggen. (Nou ja, niet het dit en dat, maar dan specifiek.) Spelen met macht en goedgelovigheid…

  11. afolus says :

    @Wilfred 😀
    Ik kies voor de betekenis “Red uw leven door standvastigheid” 😇

  12. afolus says :

    Sorry verkeerde item

  13. Wilfred says :

    @Afolus: Och, een levensmotto mag je overal plaatsen hoor!

  14. joost says :

    Afolus
    Ik ben het met Wilfred eens, meestal is goede raad duur maar van jou krijgen we het gratis.
    joost

  15. Pittig says :

    @ Afolus

    Wie altijd standvastig is, komt nooit een meter verder… 😉

  16. Im Gegenteil says :

    Ook deze bootcamp is weer zo’n sektarisch voorbeeld waarbij kwetsbare kinderen die in alle facetten nog gevormd moeten worden, op schandalige wijze blootgesteld worden aan gristelijke indoctrine. Dit zou op z’n minst strafbaar gemaakt moeten worden, evenals gristelijke (en anderssoortige religieuze) scholen. Afschaffen dat “speciale godsdienst” onderwijs. Alle examens zijn tenslotte hetzelfde, net zoals mensen gelijk zijn.

    Laat die kinderen toch eens met rust bescherm hen tegen die zogenaamd beterwetende gristenen en hun akelige evangelisatiedrang!

  17. Pittig says :

    @ Im Gegenteil

    Jij hebt liever een andere vorm van indoctrineren van kinderen (ook wel bekend als opvoeding)?

  18. Im Gegenteil says :

    @Pittig

    Het is wel erg simplistisch en bovendien onjuist om indirect te suggereren dat opvoeden exact hetzelfde is als het indoctrineren van kinderen met religieuze waanideeen.

    Ik ben tegen religieuze indoctrinatie van kinderen en tegen godsdienstig onderwijs. Niets meer en niets minder.

  19. Boktor says :

    Ik ben christen, en voedt mijn kinderen op in de waarden waar ik voor sta. Ze gaan naar een (christelijke) school op een goed bereikbare afstand van ons huis. En voor zo ver ze het begrijpen kunnen probeer ik ze nu alvast wat af te remmen als ze al te hard van stapel lopen met onnadenkend nabazelen van andermans meningen.

    Dat Jesuscamp gebeuren lijkt me erg ongezond voor kinderen. Heel anders dan hoe ik met ze omga. Dat eerste noem ik indoctrinatie, maar wat ik doe is gewoon opvoeden en meegeven wat ik geloof.

    Als jij kinderen hebt, en je gelooft juist niet, of je denkt dat alles ontstaan is uit evolutie, dan geef je je kinderen ook dat mee, en niet mijn geloof.

    Je kunt mij niet mijn vrijheid afnemen. Als je je kinderen niet op een christelijke school wil, dan zijn er zat openbare scholen. Of je schoolt ze thuis, kun je het helemaal naar je eigen hand zetten. De examens zijn toch hetzelfde.

  20. Bokkepoot says :

    @Boktor

    Ik ben ongeveer anderhalf jaar geleden van mijn geloof gevallen (weet eigenlijk niet of er precies een moment aan te wijzen is). Dit ging gepaard met een ander proces waarin ik dingen over mezelf eindelijk op een rij kreeg, haast letterlijk. Om bepaalde redenen heb ik als een soort ‘terugslag’ een behoorlijke afkeer van het christelijk geloof gekregen, en vooral vanwege de verwevenheid van dit geloof in allerlei dingen die ik om me heen zie gebeuren. Een tijdje ben ik inderdaad zo anti geweest dat ik net zulke gedachten had als wat Im Gegenteil hierboven ongeveer verwoord.

    Inmiddels ben ik weer een stuk milder, en sta ik zelfs weer open voor het (denken en praten over het) christelijk geloof, maar de zorgen over indoctrinatie deel ik wel. Ik geloof nog steeds dat religie, in welke vorm dan ook, een mens belemmert in wie hij of zij is. Al is dat een hele persoonlijke ervaring van mijzelf, en kan ik dat natuurlijk niet één op één projecteren op een ander.

    En voor zo ver ze het begrijpen kunnen probeer ik ze nu alvast wat af te remmen als ze al te hard van stapel lopen met onnadenkend nabazelen van andermans meningen.

    En ik denk dat het dáár dus om gaat. Voor mij is het nu zóóóóóó (dat je ’t ff weet) belangrijk geworden dat ik – en ik hoop ieder ander mens – zelf mag ontdekken wat echt en waarachtig is in elk facet van dit leven, en daar vooral geen compleet pakket voor nodig heeft. Want dat is het: het is dat ‘compleet pakket’ waar ik nu zoveel moeite mee heb. Het geloof zoals het mij is voorgehouden, is een ‘all-in-one’ geloof. ‘Wie niet voor Mij is…..’

    Ik ben niet voor, of tegen God. Ik geloof niet exclusief in evolutie. Ik weet niet of er geesten bestaan. Ik weet niet of er een zoveelste dimensie is. Als ik naar de natuur kijk voel ik verbondenheid met ‘iets’ buiten mij, maar wat dat is? Moet ik daar wat mee?

    Ik weet het niet.
    En moet ik het weten?

    Ik gun gewoon iedereen die vrijheid die ik ervaren heb toen ik ‘begreep’ dat ik het leven mag ervaren en duiden zoals ik denk dat het in elkaar zit. Dat het is zoals het is. Dat ik gewoon uit de klei getrokken mag zijn wie ik ben, zonder ergens aan iets of iemand te hoeven voldoen. En zeker niet aan een pakket leefregels.

    Ik ken een jongen die nu tegen de twintig is. Hij heeft een stoornis en woont nog bij zijn ouders. Deze jongen heeft veel talenten op creatief gebied (muziek, toneel, schrijven, tekenen) en is duidelijk iemand die buiten de paadjes denkt en zichzelf op deze terreinen serieus wil ontwikkelen. Zijn ouders zijn redelijk ‘streng’ gelovig en hoewel het werkelijk hele leuke mensen zijn die niet met oogkleppen op lopen of hun zoon zijn talenten ontkennen, krijg ik toch lichtelijk het idee dat ze hem min of meer tegen ‘de wereld’ willen beschermen. Als ik hem zo hoor, en ook af en toe zijn ouders spreek, krijg ik de indruk dat hun geloof min of meer ‘in de weg’ zit in hun denken over hoe deze jongen verder moet met zijn talenten. Om het anders uit te drukken: het voelt voor mij alsof deze jongen ergens niet helemaal binnen de kaders van dit geloof ‘past’. Daar mag ik natuurlijk niet over oordelen, en daarvoor ken ik hem ook niet goed genoeg, maar dit gevoel komt wel steeds terug als ik hem zie tobben.

  21. Boktor says :

    En óf ik dit herken. Religie kan enorm in de weg zitten. Misschien is religie zelfs alleen maar bedoeld om in de weg te zitten. Maar geloven hoeft niet persé omgeven te worden door religie. Geloof is iets van het hart. En religie geeft alleen maar tradities, regeltjes, wetjes, dit mag, dat mag niet, en dat moet.

    Ik geloof in God en vertrouw de bijbel. Maar wil daar zelf invulling aan geven. Niet alleen te laten kleuren door een enkele christelijke stroming. En al helemaal niet alleen door gevoelens. Ik denk dat elke groep christenen zo hun eigen vooroordelen en struikelblokken heeft. Een heel groot struikelblok noem je al op: veel kerken wekken de indruk dat ze het helemaal denken te begrijpen, en als je hun volgt dan komt het allemaal goed, dat totaapakket. Dat ervaar ik als kortzichtig. Dus probeer ik mijn input te diversifiëren.

    Mijn hoop is dat mijn kinderen geloof in God zullen houden als ze opgroeien. Maar vooral dat ze dat in hun eigen woorden kunnen verantwoorden, zonder dat ze daar de bijbel voor nodig hebben.

    Want je moet volgens mij eerst geloven voordat je houvast vindt in de bijbel. Want als je geloof bestaat bij de gratie van wat je leest in de bijbel, dan zal het wankelen zodra iemand je vertrouwen in de bijbel laat wankelen. Een duurzaam geloof moet van dieper weg komen.

    Ik denk in deze context aan de “Foundation” serie boeken van Isaac Asimov (mijn all-time favoriete fictie boeken). Daarin houdt een groep wiskundigen zich bezig met het voorspellen van de toekomst op basis van kansberekening en voorspelbaarheid van gedrag in grote groepen mensen (en behoeden daarmee de mensheid voor de ondergang). Aspirant leden van die groep leren altijd als eerste om de moeilijke wiskundige zaken uit te leggen ZONDER wiskunde zodat het voor een leek begrijpelijk moet zijn.

    Dat wil ik met mijn geloof ook kunnen. En dat wil ik mijn kinderen meegeven.

  22. Bokkepoot says :

    @Boktor

    Wijze woorden.

    Mijn hoop is dat mijn kinderen geloof in God zullen houden als ze opgroeien. Maar vooral dat ze dat in hun eigen woorden kunnen verantwoorden, zonder dat ze daar de bijbel voor nodig hebben.

    Mijn vader is ervan overtuigd dat ik niet van God los ben. Hij kan dat gewoon niet bevatten. En misschien heeft hij ergens nog wel gelijk ook.

    Wat ik heel bewust heb losgelaten is dat pakket. En álles wat daarbij hoort: kerk, bijbel, en ja, dus ook God. Maar dat is meer een gevolg van, dan dat ik God bewust de rug heb toegekeerd. Ik heb altijd diep van binnen geloofd dat God goed is, en ondanks dat ik nu gewoon even niet weet – en het zelfs ook helemaal niet interessant vindt om te weten – of hij bestaat, ga ik er nog steeds van uit dat áls hij bestaat, hij gewoon helemaal ok is. Ik ben dus ook nooit bitter geweest naar God toe. Wel naar de kerk, en naar christenen, en dat ben ik – in mindere mate – nog steeds wel in grote lijnen.

    Maar ik sluit dus niet uit – en dan kom ik terug op jouw woorden – dat ik God toch weer terugvindt een keer. Maar dan wel onder zijn óf mijn condities, en niet onder die van een gemeenschap of oudste of dominee.

    Ik wil leven in de realiteit zoals deze door mij reëel ervaren wordt. Aan opgelegde inbeeldingservaringen heb ik een hartgrondige hekel gekregen.

  23. Boktor says :

    “Maar dan wel onder zijn óf mijn condities, en niet onder die van een gemeenschap of oudste of dominee.”

    Kop op de spijker – of zo iets 🙂

    Aangezien ik niet zo heel erg gekwetst ben door de gevestigde orde kan ik ook nog gewoon kerken bezoeken zonder groot gevoel van afkeer. Dat vind ik ook fijn omdat ik dan makkelijk mede gelovigen kan ontmoeten, zelfs al ben ik het vaker met de standpunten van andere gelovigen oneens dan eens.

    Maar dat is voor mezelf. Mijn kinderen zou ik dus zeker niet naar zo’n Jesus camp doen. Dat zou ik zelfs geneigd zijn kindermishandeling te noemen. Liefst zou ik er zelfs bij zijn als ik mijn kinderen naar de opvang tijdens de kerkdienst doe. Maar die mensen ken ik doorgaans redelijk, en weet dus waar mijn kinderen mee te maken krijgen. Verhaaltjes, liedjes en spelen. En dat vind ik prima.

    En over jouw persoonlijke verhaal betreft je houding naar God toe. Dat is gewoon heel eerlijk. En voor mezelf kan ik me voorstellen dat als God inderdaad bestaat zoals ik hem me voorstel (eerlijk is eerlijk, het is maar een voorstelling, heb hem immers ook niet gezien en kan me verder ook slechts baseren op oude geschriften en de verschillende interpretaties daarvan) heb ik er geen enkele moeite mee om te geloven dat hij jou ook uitstekend begrijpt en accepteert zoals je bent. Hij is vast veel meer ok dan de kerk hem doet voorkomen. Of althans, dat denk ik dan.

    🙂

  24. Bokkepoot says :

    @Boktor

    Maar die mensen ken ik doorgaans redelijk, en weet dus waar mijn kinderen mee te maken krijgen. Verhaaltjes, liedjes en spelen.

    Kijk, en dáár begint de ellende: verhaaltjes, liedjes en spelen! Pure indoctrinatie! 😡 😈 :mrgreen:

    Maar nog even serieus: ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat ik ooit weer met de bijbel in de hand ‘Jezus aan het volgen’ ben. Alles wat ik weet over God, Jezus en het geloof (en heb mij tot na mijn dertigste in zowat alle christelijke richtingen begeven, van reformatorisch tot charismatisch) vind ik nu zo onuitsprekelijk vermoeiend. Ik kan geen opwekkingslied meer horen, begin al te stuiteren als ik iemand ook maar één ondoordachte ‘geestelijke’ term hoor bezigen, en als ik een paar mensen op de hoek van de Lijnbaan hoor schreeuwen vertellen dat Jezus van iedereen houdt – óók van jou – kan ik ze wel neerschieten.

    Hoewel ik wel nog steeds gek ben op kerkorgels. 😐

  25. Boktor says :

    Dat heet een allergische reactie 🙂

  26. Bokkepoot says :

    Oh ja, dat is het! 😆

  27. Professor Prietpraat says :

    hmmm, verrassend, had toch eerder verwacht dat zo´n jongen inmiddels afgeknapt zou zijn op die sektarische variant van charismatisch Christendom en anders in het leven zou staan. Maar ja, het kan natuurlijk altijd twee kanten op. Kinderen die aan soortgelijke dingen zijn blootgesteld bij Herman Boon (heel veel overeenkomsten tussen Jesús Camp en zijn manier van indoctrineren van kinderen en tieners), Berea, LEG en dergelijke, en die inmiddels volwassen zijn, daarvan zijn er ook altijd wel een paar die daarin volharden en daarvan ook later niet zullen afwijken. Soms worden ze zelf nog extremer, bijvoorbeeld zoals Mattheus van der Steen.