Het fabeltje van de goede ouwe vos

Reynard-the-foxEr was eens een haan die gouden eieren legde. Dit was iets wonderbaarlijks. Niet alleen dat een haan een ei kon leggen, maar dat het ei ook nog eens van goud was. De haan kreeg faam. Voor de haan was dit een vervelend, maar noodzakelijk bijverschijnsel. Vanuit het hele bos kwamen de hennen naar de gouden eieren van de haan kijken. Misschien was er voor hen ook wel zo’n mooi ei…

Het kippenhok van de haan werd al snel te klein voor al deze hennetjes. Er moest een nieuw kippenhok komen. Zo gezegd, zo gedaan!

Maar toch stond de haan met de gouden eieren nog steeds voor een probleem. Het is wel leuk dat al die hennen zich om hem heen verzamelen, maar had hij hier wel de tijd voor? De haan bedacht een slimme oplossing. “Ik ga op zoek naar een andere haan, die geen eieren kan leggen, zoals ik. Zeker geen gouden eieren, maar die als een manager voor de hennetjes kan zorgen.”

Eindelijk was er rust in het kippenhok. De haan legde zijn gouden eieren. De hennetjes waren dankbaar verwonderd. De manager-haan zorgde voor de hennetjes. Iedereen was tevreden, totdat de vraag ontstond: Wie is er nu de baas in het kippenhok?

“Ik!”, zei de haan met de gouden eieren. “Het is mijn kippenhok. Ik leg de gouden eieren. De hennetjes zijn hier vanwege mij gekomen. Ik ben uiteindelijk de baas!” “Nee, ik!”, zei de manager-haan. “Je hebt mij aangesteld om leiding te geven. Jij legt de gouden eieren. Ik geef leiding aan het kippenhok. Daar ben ik voor ingehuurd. Jij bent beter in het leggen van eieren, oh zo goud. Maar ik ben een betere leider. Je kunt niet alles willen!”

“Niet alles willen…”, dacht de haan met de gouden eieren. “Dit gaat niet goed zo. We hebben externe hulp nodig.” En zo kwam de vos op het toneel. Hoewel de vos al grijs en oud was, werd hij door de haan nog steeds als een van de slimste dieren in het bos gezien. Gepokt en gemazeld was hij de ideale persoon om tussen de twee ruziënde hanen te bemiddelen. En… wat helemaal meegenomen was – iedereen in het bos wist dat de vos nooit enige partij koos. Als er iemand zonder vooroordeel en zonder voortrekken, kon adviseren, dan was het wel goede ouwe vos.

De vos deed zijn uiterste best, maar het lukte zelfs hem niet om een goede oplossing te vinden voor dit conflict tussen de twee hanen. Uiteindelijk zat er niets anders op dan om naar de wijze uil te gaan. In het hele bos was er maar één persoon die eerlijk en wijs kon rechtspreken. Dat was de uil. 
Zoals betaamd, hadden beide hanen van te voren beloofd om zich bij de uitspraak van de uil neer te leggen.

De uil luisterde aandachtig, dacht diep na en sprak toen de woorden: “Oh haan met de gouden eieren. Niemand betwist dat u een haan bent die eieren legt, zelfs van goud. Toch bent u niet de leider van het kippenhok. U heeft de manager-haan aangesteld en bij deze geef ik de manager-haan gelijk. Dit is mijn uitspraak.”

Omdat beide hanen van te voren hadden beloofd, dat zij zich bij de uitspraak van de uil zouden neerleggen, zou je verwachten dat de rust in het kippenhok nu weer kon terugkeren. Maar helaas… Niemand had op de kraai gerekend. De kraai, die soms dacht dat hij een adelaar was, was een vogel met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Als er iemand was die onrecht op een kilometer afstand kon ruiken, dan was het de kraai wel.

Volledig overtuigd van zijn gelijk vloog hij krijsend en gillend door het bos. Overal waar hij landde, schreeuwde hij: “Onrecht, moord, verraad, brand!” De kraai kon zich niet voorstellen dat de meeste dieren in het bos wel iets anders aan hun hoofd hadden dan het akkefietje van de haan, die er af en toe er een gouden ei uit liet glippen. In zijn gedachten zag de kraai zich al als de generaal van een groot leger van dieren, dat ten strijde trok tegen de verraderlijke manager-haan. Zo vloog hij krijsend verder.

De manager-haan sloot voorzichtig de ramen van het kippenhok en besloot stilletjes de storm voorbij te laten razen. Hij kon niet wachten totdat de kraai ergens anders uitgeput zou neerstrijken. De haan met de gouden eieren kreeg hoofdpijn van al dat scherpe gekras. Hij wilde niets liever dan ergens in vrede zijn gouden eieren leggen.

Ondertussen gebeurde er rondom het kippenhok iets onverwachts. Temidden van al het tumult nam de vos een derde van de hennetjes mee.

Wacht eens even! Was dit een beloning voor zijn verrichte diensten?
 Nee, de vos was geen uitbater, die meer wilde hebben dan van tevoren was afgesproken. Waren deze hennetjes dan misschien voor eigen consumptie?
 Wel, nee! Het was niets dan pure goedheid, die de vos ertoe dreef om deze zet te doen. Hij wist dat er temidden van alle duizenden kippenhokken in het bos geen plaats was voor deze dakloze, teleurgestelde hennetjes. Niemand zou zich over hen ontfermen. Iemand moest toch voor hen zorgen. Goede ouwe vos zou de komende tijd deze moeilijke taak op zich gaan nemen. Er zou een nieuw kippenhok voor hen komen, waar hij de leiding aan zou geven.

Toen manager-haan dit hoorde, viel zijn snavel open van verbazing.
 De haan met de gouden eieren glimlachte zachtjes onder zijn vleugels. Die nacht konden alle dieren, op de manager-haan en de kraai na, rustig slapen.
 Zij wisten dat opnieuw goedheid overwonnen had in het fabeltjesbos. 
En ze leefden nog lang en gelukkig.

GG-lezer Chico Lama schreef deze fabel naar aanleiding van de Levensstroom-affaire.

Advertenties

13 responses to “Het fabeltje van de goede ouwe vos”

  1. afolus says :

    Complimenten!
    Fantastisch én herkenbaar verhaal.

    Slimme vossen bestaan; het zijn én blijven roofdieren, dus pas op…!

  2. Druifluisje says :

    Wat een mooie fabel. Ik lees over hanen, hennen, een vos, een raaf, maar typend voor de gang van zaken is dat de de deur van het hok en dus de Eigenaar van de hanen nergens genoemd in dit hele machtsspektakel. U weet wel dat ene verhaal uit Joh 10:1-21? Maar ja daar hebben dieren nou eenmaal geen boodschap aan….

  3. Druifluisje says :

    Raaf bedoelde ik. Alhoewel kraai hier ook toepasselijk was geweest 😉

  4. Case says :

    Heel erg sterk. Ontzettend goed gedaan. Complimenten!
    Volledig herkenbaar. Enige puntje is over de Vos .. Iedereen wist dat de vos nooit enige partij koos ….. Of gaat het hier over een andere vos?
    Ik zou denken de Vos was zo slim dat hij iedereen ervan wist te overtuigen dat hij nooit partij koos…

  5. St. says :

    Schitterend beschreven.

    Het wachten is nu op de olifant met de grote snuit…

  6. kindvanGod says :

    Prachtige sage! Petje af.

  7. Johan says :

    @Case: Het lijkt er op dat iedereen in het dierenbos nogal goedgelovig is als het gaat om de intenties van de oude vos.

  8. "IKKE" says :

    ook voor mij niet echt een vreemd verhaal..zie eerste reactie…

  9. Shaul says :

    Laat nu inderdaad die olifant met die lange snuit maar komen!

  10. mafchauffeur says :

    Om in sprookjessferen te blijven: de Prince & Pauper test van Bethel is voor betrokkenen misschien wel nuttig om te doen.

    Ook voor GG-lezers trouwens. Ook al is ie nogal lang.

    http://www.kvministries.com/prince-pauper-test

    -200 = Pauper
    + 200 = Prince

    Of ik met een score van 38 tevreden mag zijn weet ik nog niet. 😉

  11. Joop says :

    Een gouden Ei van Columnus!

  12. Wilfred says :

    Met de complimenten aan JSP, de discrete mediator!

  13. joost says :

    herkenbaar en toepasbaar in heel veel situaties.
    joost