Heropbouw van een versplinterde wereld

‘Leid, vriendelijk licht, te midden van ’t duister dat me omringt.’ Deze woorden van de zalige Henry Newman lijken het uitgangspunt voor de game ‘Bastion’. Je ziet de wereld voor je ogen opgebouwd worden, terwijl je probeert het verleden ongedaan te maken.

De game ‘Bastion’ werd in 2011 uitgebracht door de onafhankelijke ontwikkelaar SuperGiant Games. Technisch gezien is het een action role-playing game met een level-structuur en met een isometrisch perspectief. Dat wil zeggen dat ‘the Kid’, de naamloze hoofdfiguur van Bastion tijdens zijn dwaaltochten allerlei objecten tegenkomt en vaardigheden aanleert, waardoor hij steeds sterker wordt. Bovendien kan je je specialiseren in een bepaald wapen, bijvoorbeeld een musket of een enorme hamer. Het zogenaamde isometrisch perspectief betekent dat je vanuit een vaste camerapositie naar het speelveld kijkt, dat onder een hoek van 45 graden ligt.

De gamewereld van Bastion is schitterend weergegeven in felle kleuren en kunstig gemaakte vlakken. Door een verder onbekende ramp (‘the Calamity’) is de wereld van Caelondia in ontelbare fragmenten versplinterd. Door het opstarten van een zwevend stukje wereld (‘the Bastion’) is the Kid in staat de versplinterde wereld opnieuw op te bouwen. Om the Bastion echter weer aan de praat te krijgen, moet hij kristallen verzamelen. En die kristallen zijn over fragmenten van Caelondia verspreid. En daar komt het actie-element om de hoek kijken: hordes liefdevol vormgegeven vijanden moeten omver worden gehakt.

De game-narrative is een beetje ingewikkeld, maar het komt erop neer dat de inwoners van Caelondia en het volk van de Ura in een dodelijke oorlog waren verwikkeld. Hoewel de vrede werd getekend, bleven de Caelondianen zoeken naar een middel om de Ura definitief te vernietigen. Dat wapen werd the Bastion. Maar het wapen sloeg ook terug op de Caelonianen, met the Calamity als gevolg. Het verhaal wordt je in real-time uitgelegd door de stem van de verteller, die bovendien steeds kort commentaar geeft op je speelstijl of het gedeelte van een level waar je nu aan het vechten bent. Het zorgt ervoor dat je diep het verhaal in wordt gezogen. Bovendien is er veel moeite besteed aan de soundtrack van Bastion: van country tot ambiant, alles past precies op elkaar.

Zoals gezegd is de wereld van Caelondia in duizenden fragmenten versplinterd. The Kid ziet het pad waarover hij moet lopen letterlijk voor zijn voeten worden opgebouwd. Daardoor kan je nooit meer dan enkele passen voor je uit kijken, vijanden, vrienden en handige objecten vallen plompverloren voor je voeten. Het deed mij direct denken aan het beroemde gedicht Lead Kindly Light van de zalige John Henry Newman (1801 – 1890).

In juni 1833 strandde deze controversiële Engelse theoloog op een boot in de Straat van Bonifacio (Italië) op weg naar Engeland. Newman zat midden in een existentiële crisis: hij zou later overlopen van de Anglicaanse naar de Rooms-katholieke kerk. Zijn gezondheid liet sterk te wensen over en hij had heimwee naar zijn geliefde Engeland. Gefrustreerd omdat de reis hem onmogelijk gemaakt werd vanwege dagenlage dikke mist, staarde hij op een nacht uit over de verduisterde boot, met als enig lichtje de boeglamp. En toen dichtte hij zijn meest beroemde werk. In de vertaling van Adelbert Denaux het eerste vers:

Leid, vriendelijk licht, te midden ’t duister dat me omringt,
Leid gij mij voort!
De nacht is donker, en ik ben ver van huis –
Leid gij mij voort!
Richt Gij mijn voet; ik vraag niet om te zien
De verre einder – één stap is mij genoeg.

De theoloog vraagt God hem te leiden door steeds maar één stap voor hem te verlichten. Newman vraagt niet om het einde van zijn levensreis te overzien, noch de getroebleerde route er naar toe. ‘Eén stap is mij genoeg.’ Deze zin echode onafgebroken in mijn hoofd tijdens het spelen van Bastion.

God speelt geen enkele rol in Bastion, maar toch… Het idee van de versplintering van de wereld door mensenhanden zelf veroorzaakt, raakt voor mij toch aan het idee van de oerzonde. Door die ene zonde van Adam en Eva, bevestigd in de talloze zonden van iedereen die van hen afstammen, is het oerparadijs versplinterd. We leven in een wereld vol zondigheid, in een gebroken wereld. En hoe hard we ook de wereld proberen te lijmen, hij blijft als los zand door onze handen heen glijden.

Als zondige mensen zien we steeds maar één stap vooruit, meer niet. Volgens Newman is dat overigens genoeg. Als we er maar op vertrouwen dat God die ene stap verlicht. En dat er na elke stap weer een nieuw stukje wereld klaarligt om over te lopen. Bastion geeft met zijn idee van een gefragmenteerde wereld een schitterend existentieel commentaar op de fundamentele gebrokenheid van onze menselijke wereld. Nog een stukje Newman:

Zo lang heeft uw macht mij gezegend, ze zal me zeker
Verder leiden!
Door heide en ven en over rots en vloed, totdat
De nacht is heengegaan;
En met de morgen ’t gelaat der engelen glimlacht
Die ik sinds lang heb liefgehad, en voor een tijd verloor

Caelondia is niet ver weg, maar midden onder ons. En the Calamity van het spel is niet de wereldbrand aan het einde der tijden, maar staat voor de ramp van Eden, toen het paradijs definitief versplinterde.

Frank G. Bosman is cultuurtheoloog en verbonden aan de Tilburg School of Theology. Zie zijn weblog Goedgezelschap.eu.

Advertenties

7 responses to “Heropbouw van een versplinterde wereld”

  1. Red|Exergy says :

    Pff, misschien moet ik toch weer verder gaan met Bastion dan. Destijds opgepakt omdat ik er zoveel goede verhalen over hoorde: sterk verhaal, mooie gameworld, orginele game, enz enz.

    Ik ben tot halvewege gekomen. Gameplay technisch vond ik het wel leuk, maar ook wel veel van hetzelfde. Het verhaal geeft ook een dubbel gevoel. Het is gelijk duidelijk in de game dat het een sterk verhaal is met een boodschap, met een creatieve narrative, zoals je recentie dit bevestigd. Echter, het verhaal doet vrij weinig om jou als speler er ook bij te betrekken, vind ik persoonlijk.

    Kortom, Bastion is voor mij wel een hele goede game, maar niet per se een hele leuke game. Ik verwacht niet het verder te spelen.

    PS: jammer dat de steam summer sales zijn afgelopen, een vriend heeft hem voor 1 of 2 euro binnen getikt vorige week.

  2. Wilfred says :

    @Frank:

    Newman zat midden in een existentiële crisis: hij zou later overlopen van de Anglicaanse naar de Rooms-katholieke kerk.

    Nu niet mee gaan doen met dat vijandsdenken, heh! 😉

    Ik ken Newman alleen uit documentaires en van dat gedicht, maar wat ik van hem gehoord heb, moet het een bijzondere theoloog geweest zijn…

  3. Wilfred says :

    Voor degenen die geinteresseerd zijn in de achtergrond van het gedicht heeft Frank ook wat meer op zijn site staan:

    http://www.goedgezelschap.eu/2009/09-02-06-newman.htm#.UBBr1KPnBPE

  4. henkjan37 says :

    misschien is dit ook een goede les voor als die eindtijddenkers;) met steun van God kan je de wereld ook juist stukje bij beetje helpen, ipv wachten tot het vanzelf afloopt;)

  5. Wilfred says :

    @henkjan37: Vermoedelijk denken die eindtijdpredikers dat ze dat doen door mensen tot geloof in Jezus te brengen…

    Overigens ben ik het wel met je eens. De visie van Luther (vrijvertaald: als de wereld morgen vergaat, plant ik vandaag een boom) heeft me altijd wel aangestaan… 😉

Trackbacks / Pingbacks

  1. The Bastion « Frank G. Bosman - 10 augustus, 2012
  2. The Bastion: dodelijk gefragmenteerde wereld « Frank G. Bosman - 13 november, 2013