Op bezoek bij professor Mouda

Een slap, pastelkleurig velletje viel vorige week door mijn brievenbus. “Kom. Morgen, 9.00 uur. Adres kunt u vast achterhalen. Pracht van een primeur. Mouda.” Het verbaasde mij dat ik als seculiere journalist een uitnodiging van professor Mouda ontving. Juist daarom ging ik.

De deur zwaait open en een vrolijk ogende prof. Mouda kijkt me met pretoogjes aan. “Ah, daar ben je. Dit is mijn vriend, Philip.” Als ik hem verbouwereerd aankijk, pakt hij zonder blikken of blozen mijn jas aan. “Ja, dat wist je niet he? Niemand weet ‘t. Tot vandaag. Het grapje is voorbij. Over, klaar.”

Mouda gaat mij voor naar een rode sofa van glimmend leer. Zonder mij koffie aan te bieden begint hij zijn verhaal.

“Het was één grote absurde grap. Ik wilde weten hoe ver ik kon gaan. Heel ver, kennelijk. Gruwelijk ver.” Mouda kijkt bedenkelijk voor zich uit. “Ik was ’n tijdje dominee. Werd me te zwaar. Werd prof, lekker vanaf de zijlijn. Ethiek, schitterend. En dan kijken hoe ver ik die gasten kon krijgen. Man, man, wat heb ik een plezier gehad. Weet je dat ik het klaar heb gespeeld, om in 1992 nog serieus, met ’n stel jonge studenten, een hoofdstuk van Voetius (17de eeuw – red.) te behandelen, en in mijn boek op te nemen? Over de vraag of je mocht dansen. En toneelspelen. Dánsen, man, dánsen!”

Mouda onderbreekt zijn betoog om een plaat van Prince op te zetten. Purple rain. Pas na de popklassieker beluisterd te hebben, vervolgt hij.

“En dan dus een paar jaar geleden de homotucht. Je mag wel samenwonen, maar zonder geslachtsgemeenschap. Kun je dat geloven?” Mouda glimlacht. Ik vraag hem naar zijn vriend. “Ja, da’s ook samenwonen, maar niet platonisch hoor, beste vriend! En nu dan, jaren na die uitspraak over dat seksloos samenwonen, keek ik eens wat ik nog meer kon maken. Ik besloot het wat strakker aan te doen. Terugkrabbelen. Tucht voor homo’s! O jongen, wat was ik er graag bij geweest, toen die brave ouderlingen dat aan hun gemeenteleden gingen vertellen. Dat is toch om je te bescheuren!”

Ik vraag hem naar de reden van zijn uitnodiging. Mouda’s gezicht staat nu ernstig. “Ik ben het zat. De grap moet maar eens klaar zijn. Het ging te ver. Mensen zijn me gaan geloven. Er is een hele absurde cult om mijn ethiek heen gebouwd. Dat heeft me veel plezier gegeven, maar nu is het genoeg. Het moet in één keer over zijn, nu. De grap is niet leuk meer; we zijn te grimmig geworden met z’n allen. Het moet stoppen, stoppen, nu het nog kan. Ik heb spijt. Zet dat maar in je krant. En nou ophoepelen.”

Gedesillusioneerd verliet ik het huis. En zo zit ik hier nog steeds, achter mijn computer. Maar ik kon niets anders doen, dan de waarheid optypen en hier aan u verslaan.

Advertisements

11 responses to “Op bezoek bij professor Mouda”

  1. Joost says :

    like a puppet on a string 😡
    je had er ook voor kunnen kiezen om zijn helemaal niet homoristische grap niet te publiceren. Nu doe je precies wat hij wilt. Heet dat geen dansen met de duivel? 😈
    Uitkijken want voor je het weet ben je occult belast zonder weg terug. Mauda heeft je voor zijn karretje gespannen en je holt weg als een braaf paard. Soms zou de koppigheid van een ezel ons beter passen, dan weigeren we gewoon te doen wat er van ons verlangt wordt. 😦
    En je kreeg niet eens een emmer water of een schaaltje haver aangeboden? 😀
    Is rood trouwens niet de kleur van de duivel. 😆
    joost

  2. rob says :

    Mooi 🙂

    Mouda heeft misschien met zijn grap wel samengewerkt met God, die de bijbel liet schrijven door feilbare mensen. Die feilbare mensen schreven het op, gebrekkig en incompleet als het was.
    God wilde kijken hoe ver de mensen zouden gaan om “Gods” woord toe te passen, zonder ooit nog aan de Oppermachtige te vragen of Zijn wil gedaan werd. Het woord was toch voldoende?
    De mensen gingen ver, heel erg ver.
    Later bedacht God dat het grapje een goede manier was om gelovigen uit te testen voordat Hij de poorten van een eeuwig leven zou openen.

  3. Onno says :

    Het enige wat ik grappig vind aan dit hele verhaal is het korte regeltje onderaan de pagina van het artikel van J. Douma:

    “Proudly powered by WordPress”

  4. bramvandijk says :

    @rob
    😀
    Fantastisch. Zou er dan toch één god zitten achter al die tegenstrijdige heilige geschriften? Dan heeft pittig toch gelijk 😉

  5. Joost says :

    rob

    Later bedacht God dat het grapje een goede manier was om gelovigen uit te testen voordat Hij de poorten van een eeuwig leven zou openen

    Ja rob, onze god is een humoristisch god. 😆
    joost

  6. Wilfred says :

    @Rob:

    Die feilbare mensen schreven het op, gebrekkig en incompleet als het was. God wilde kijken hoe ver de mensen zouden gaan om “Gods” woord toe te passen, zonder ooit nog aan de Oppermachtige te vragen of Zijn wil gedaan werd. Het woord was toch voldoende?

    Onze Rob is vrijzinnig geworden… 🙂
    Hebben onze comments blijkbaar toch enig nut gehad… 😉

  7. henkjan37 says :

    is GG nu ineens voor de homos? t is me toch een gruwel ook

  8. Pittig says :

    Ik ben er een weekje of zo niet en iedereen neemt dan ineens mijn ideeën over! Mouda, rob en bramvandijk!

    Het is een beetje als met een vader waar je je eerst tegen afzette, om later toch te ontdekken dat hij wel gelijk had.

  9. Pittig says :

    Prachtig stukje, trouwens!

  10. rob says :

    @Pittig
    dat zijn afkickverschijnselen 🙂

  11. Wilfred says :

    @Pittig: Misschien moet je vaker van dat soort periodes van afwezigheid inlassen? Werkt blijkbaar bevorderend voor de vrijzinnige geest… 🙂