15. Makkelijk is dat, zo’n ontmoeting met Jezus

relisoapdegezalfdeSamen met John kampeer ik op Canna, een wild en vrijwel onbewoond eiland voor de kust van Schotland. Zal onze ruzie van de vorige dag worden bijgelegd?

’s Morgens om vijf uur ben ik klaar wakker. Het eerste waar ik aan denk is onze ruzie van gisteravond. John is niet met zijn tentje ergens anders gaan staan, maar gewoon zonder te praten vroeg zijn nest ingedoken. De zon is al op. Hier in het noorden van Schotland zijn de nachten kort. Ik besluit om nog een uurtje te blijven liggen, maar om zes uur heb ik het echt gehad. Vanuit de tent van John klinkt geen enkel geluid. Ik fluister een paar keer zijn naam, maar hij is nog niet wakker. Ik trek mijn schoenen aan en besluit Compass Hill te beklimmen.

Dit is een van de hoogste punten van het eiland. Een berg vol ijzer, zodat je kompas alle kanten opdraait. Het is geen moeilijke klim. De rotswanden aan de zijkant van de berg zitten vol met broedende vogels die af en aan vliegen. Honderden papegaaiduikers zie ik.

“John huilt minutenlang. Ik sla mijn arm om zijn schouder en laat hem uithuilen.”

Ik raak de tijd een beetje uit het oog, en als ik uiteindelijk weer bij onze tentjes aankom is het veel later dan ik had gepland. Zo te zien is John op. Zijn tent staat open, maar ik zie hem niet. Waar zou hij zijn? Ineens zie ik hem in de verte op de rotsen zitten, uitkijkend over de baai. Als ik naast hem ga zitten, zie ik dat hij rooddoorlopen ogen heeft. Hij heeft gehuild. Ik weet niet wat ik moet doen, dus ga ik maar in stilte naast hem zitten. Zo zitten we wel een half uur.

“Ik heb vannacht Jezus ontmoet.” Terwijl John dit zegt, draait hij zich om en kijkt mij aan. “Jezus was hier vannacht op het eiland. Hij was hier de hele nacht. Hij heeft mij alles vergeven.” Ik zie John stralen terwijl hij het zegt. Gelijk schiet er van alles door mijn hoofd. “Zo gemakkelijk kom je er niet vanaf, mannetje. Het is wel heel kort door de bocht om nu in één keer te gaan claimen dat Jezus alles vergeven heeft. Zo kan ik dat ook.” Ik merk dat ik vanuit mijn cynisme een aantal lelijke opmerkingen wil maken, maar ik houd me nog net in. Gelukkig kan John niet in mijn hoofd kijken.

“Jezus heeft me alles laten zien wat ik tijdens mijn leven fout heb gedaan. Alles…” John begint hard te huilen. “Hij liet me zien hoeveel pijn ik Hem en andere mensen heb aangedaan.” John huilt minutenlang. Ik sla mijn arm om zijn schouder en laat hem uithuilen. Ik kan aan John merken dat er echt iets in hem is gebeurd. Ik merk dat dit mij ook raakt. “Jezus heeft me alles laten zien en me toen helemaal vergeven. Hij heeft me vergeven. Ik voel me zo schoon. Ik voel me een nieuw mens.” John begint door zijn tranen heen te lachen. Hij straalt gewoon. “Ik voel me helemaal herboren. Oh, wat is God goed!” 

“Jezus neemt hem niks meer kwalijk. Lekker makkelijk is dat! God is te soft en te goed! Ik raas en ik tier. Waarom bezoekt Jezus nu juist iemand die het niet verdient?”

Ik weet niet hoe ik op John moet reageren. Natuurlijk geloof ik in genade en vergeving, maar om het zo voor mijn ogen te zien plaatsvinden in iemand die het echt niet verdient, roept weerstand bij me op. John is vergeven. Jezus neemt hem niks meer kwalijk. Lekker makkelijk is dat! Jaren van bewust of onbewust anderen misbruiken zijn in één nacht weggeveegd. Betekent dit dat John nu terug kan gaan naar Nederland en daar gewoon zijn plek weer in kan nemen, alsof er niks gebeurd is? Ik voel me als de oudere zoon in de gelijkenis van de wachtende vader, die geen feest wil vieren als de verloren zoon thuis komt. Ik merk in mezelf dat ik geen feest kan vieren met deze lachende en huilende John. Ik wil hem stompen en slaan en hem laten weten dat hij er niet zo gemakkelijk vanaf komt. Ik wil die grijns van zijn gezicht slaan. Ik wil hem serieus pijn doen. Natuurlijk doe ik dat niet. Ik houd me netjes in, maar ondertussen…

Ik heb ruimte nodig. Ik laat hem op de rotsen zitten en beklim die dag voor de tweede keer Compass Hill. Woedend ben ik en boven op de heuvel schreeuw ik het uit tegen God. Ik klaag Hem aan dat Hij te soft is, te gemakkelijk met zijn vergeving en te goed. Ik raas en ik tier. Waarom bezoekt Jezus nu juist zo iemand die het niet verdient? Als ik alles eruit heb gegooid en uitgeput op een rots ga zitten, ervaar ik dat er woorden in mij opkomen. Het is alsof God tegen mij spreekt. “Weet ik dan niet dat Jezus elke dag bij mij en met mij is? Zou ik willen dat Jezus ook aan mij al mijn fouten en tekortkomingen liet zien?” Ik ril bij de gedachte. “Zou ik echt willen dat God minder goed was? Minder goed naar mij? Ben ik nou net als de man die miljoenen vergeven is en nu boos is dat de koning een ander ook vergeeft? Is het niet Gods verantwoordelijkheid hoe Hij omgaat met zijn goedheid?”

Ja, dat kan allemaal wel zo zijn. Maar ik vind het niet rechtvaardig. Ik probeer al jaren Jezus trouw te volgen. Ik heb zo gevochten tegen mijn eigen verlangens. Elke keer als John toegaf en zichzelf groter maakte, probeerde ik sterk te blijven en nu krijgt hij bezoek van Jezus. Hij wel en ik niet… Ik zou willen dat Jezus ook nu naar mij op deze heuvel komt, maar Hij komt niet. Ik ben hier alleen. Misschien zit hij wel bij John op de rotsen, maar niet bij mij. Mijn boosheid groeit weer in mij. Het is niet eerlijk!

Er komt geen wonder voor mij. Geen engel op bezoek, geen woorden uit de hemel. Ik zit hier helemaal alleen op de berg. Ik moet hier zelf doorheen. Ik moet perspectief vinden. Voor het eerst in mijn leven begrijp ik hoe Kaïn zijn broer Abel kon doden, toen hij zich afgewezen voelde door God. Ik voel me door God afgewezen. Hoewel mijn emoties door mij heen razen en ik niets liever wil dan de berg afstormen om vanuit mijn boosheid en jaloezie John in elkaar te rammen, moet ik dit samen met God oplossen.

“Ik voel mijn woede wegzakken in een verlangen om heel dicht bij Jezus te zijn, om opnieuw zijn genade te beleven.”

Ik moet terugkomen bij de genade die ik elke dag weer krijg. John heeft zich misschien verhoogd voor de mensen om zich heen. Ik heb me verhoogd ten opzichte van God. Ik ben me er al lange tijd niet meer van bewust geweest dat ook ik Gods genade en vergeving dag aan dag nodig heb. Ik heb me zoveel beter en heiliger dan John geacht. John is vergeven door God, maar ik heb die vergeving net zo hard nodig. Ook ik moet terugkomen bij het punt dat er voor mij ook alleen maar genade en vergeving is; bij het feit dat Jezus net zozeer hier bij mij op de heuvel is, als bij John op de rotsen. Er breekt iets in mij. Ik voel mijn woede wegzakken in een verlangen om heel dicht bij Jezus te zijn, om opnieuw zijn genade te beleven.

Ik voel een diepe vrede in mij komen en ben me ineens bewust van Gods liefdevolle aanwezigheid. Dit is een heilige plek. Deze eilanden aan de westkust van Schotland vlakbij Iona zijn inderdaad doorwaadbare plaatsen, plekken waar hemel en aarde elkaar raken. Ik heb weer oog voor het prachtige uitzicht. Links van mij zie ik de Outer Hebrides eilanden Barra en Uist. Recht voor me liggen de besneeuwde bergtoppen van Skye en aan mijn rechterhand zie ik de woeste bergtoppen van het eiland Rhum. Voor de rest is er alleen maar zee en lucht. Ik geniet…

Als ik terug ben bij de tent, is John al bezig met het koken van water voor ons avondeten. We begroeten elkaar voorzichtig. “Het is vanavond oplosboerenkool met rendierspekjes. Doet je watertanden, hè?” Ik geef hem een glimlach. John gaat door: “Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat jij vandaag ook heel wat heb afgehuild.” Mijn ogen zijn waarschijnlijk net zo rood als die van hem. Ik geef hem een vriendschappelijke stomp. “Ik heb een goed idee. Laten we voor het toetje naar de haven lopen. Daar zit het enige winkeltje van het eiland. Het is tegelijkertijd ook een kleine tearoom, waar ze de heerlijkste cakes verkopen. Na zo’n dag kunnen we dat allebei goed gebruiken.” John knikt instemmend. “Na deze boerenkool lijkt elk toetje me heerlijk. Kunnen we de boerenkool niet overslaan en meteen voor het toetje gaan?”

Zo komt het dat we vijf minuten later op weg zijn naar een echte warme kop thee en het grootste stuk taart dat we in tijden hebben gezien.

START | LEES VERDER

Advertenties

34 responses to “15. Makkelijk is dat, zo’n ontmoeting met Jezus”

  1. rob says :

    mooi

    Om niet te zondigen moet je je ogen uit laten rukken en je armen afhakken.

  2. Fordo says :

    en iets anders afhakken ook.

  3. Don-key-shot (alias rogier d) says :

    Heel erg sterk. Ik voel dat conflict van Matthijs meteen in mijn onderbuik. Dat conflict heb ik eigenlijk ook wel ten opzichte van wat mensen.

  4. rob says :

    eigenlijk ben je in conflict met God, niet zozeer met andere mensen, so i think

  5. Vleertje says :

    Wauw.. slik….mooi Matthijs…

  6. Citroenboom says :

    maar dan kun je niet meer posten op GG …

  7. Lieke says :

    Heaven on Earth. Toch?

  8. rob says :

    vlgns mij slaat matthijs nog steeds een stukje over.
    Hoe komt het dat hij Jezus niet meer gezien heeft?
    Wat gaat er vooraf aan genade?
    Zit Jezus in een mooi landschap?
    Kortom: is Matthijs niet te vroeg afgehaakt, niet te vroeg gaan juichen?, te blij met een klein beetje ontroering?

  9. Antonie says :

    Voor het feit dat ik halverwege deze soap ben ingestapt, ben ik nu wel geboeid.

    Moeilijkste is dat zoveel van wat je hier ziet ook daadwerkelijk gespiegeld is aan het dagelijkse leven…

    Man, wat hebben we allemaal een boel genade nodig…

  10. Ds Dre says :

    “John heeft Jezus ontmoet.”
    Dat doet me weer sterk denken aan dat prachtige lied van Genesis. I’am talking to Jesus….

  11. Sunrise says :

    Mooi herkenbaar. Het is niet eerlijk! Is genade eerlijk dan? Een concept wat voor mij nog steeds ontroerend mooi is en tegelijk ongrijpbaar, iets dat uitnodigt om mij oneindig over te verwonderen en me tot in het diepst van mijn zijn raakt (en soms stompt) om ook in mijn leven voor mezelf en anderen een plek te geven.

  12. rob says :

    @Sunrise, waarom vind jij genade niet eerlijk?, en waarom vind jij het zo ontroerend mooi?

  13. Sunrise says :

    Eerlijk vind ik het als je krijgt wat je verdient. Genade werkt niet zo.

    Ontroerend mooi heeft dan meer met de motivatie te maken. Het is niet iets klinisch afstandelijks, maar het komt dichtbij, want ook ík krijg wat ik niet verdien. Genadevolle handelingen, hoe zeldzaam ook, hebben vaak iets van schoonheid in zich.

  14. rob says :

    het is zo jammer dat je voordat je die mooie genade ervaart, eerst door iets lelijks heen moet, nl je schuld
    Vandaar dat ik die mooie genade niet vaak genoeg proef

  15. Sunrise says :

    De waarde van genade heeft voor mij inderdaad ook te maken met mijn schuld. Anders zou ik de schoonheid niet eens zien.

  16. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    @rob ja dus ook een conflict met Ik-Ben – maar ook met mezelf. kun je jezelf genoeg vergeven om te accepteren dat een ander dat ook kan.. en ook door de Rabbi vergeven wordt.

  17. rob says :

    @Don,
    ik denk dat je jezelf niet kunt vergeven.
    Sommige dingen zijn onvergeeflijk, zo stom, en de gevolgen nog jarenlang met zich meeslepend.
    Dan is er troost dat Jezus je vergeving kan schenken.

    Maar dan zal ik met alles wat ik heb naar Hem toe moeten gaan, en Hem op dat punt moeten ontmoeten.
    Dat betekent dat je ter plekke door dat dal heen moet, naar het diepe gedeelte. bereid zijn om alle ins enouts te gaan zien, en de wortel van alles te ontdekken. Anders maak je morgen weer dezelfde fout.

  18. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    @rob – dat is nu juist het hele punt – Even vanuit de psychologie bekeken:

    we moeten onszelf ook vergeven. We ontvangen de vergeving van de Rabbi maar veel mensen blijven vast zitten in schuld of andere psychische nood omdat mensen zichzelf niet durven te vergeven. Wij reageren vaak op twee manier op dingen die echt misgegaan zijn. Of we negeren het, het is niet gebeurt of het valt wel mee of iets dergelijks. Dan kunnen we ook geen vergeving van de Rabbi ontvangen. Of we zijn bevangen in schuldgevoel, ‘zonde-besef’ of openbaring dit leidt tot schaamte en hopelijk tot het vragen van vergeving van een ander en/of van de Rabbi. Veel mensen blijven echter met dat punt zitten en helemaal als het heel heftig is. Dan nemen ze het zichzelf kwalijk. Bijvoorbeeld bij echtscheiding zie je mensen nog jaren nadien met schuld en zaken rondlopen. Maar ook in kleine dingen. Ik werk met leerlingen die soms onnoemelijk hard kunnen zijn voor zichzelf.

    De ideale omstandigheid is natuurlijk dat we vergeving ervaren om heel te worden. Dat de genade genoeg is en dat we na de vergeving de rommel opruimen en vrij zijn. Maar ons vlees is onderhevig aan de consequencies van fouten en dus gaat dat niet altijd vanzelf.

    Petrus zegt. (vrij vertaals) Bekeer je, beleid je zonden aan je vrienden en ga een tijd van verfrising binnen… dus je laatste punt staat zonder problemen..

    Maar een mens moet ook zichzelf leren vergeven.. niet alleen een ander.. Soms moet een mens zelfs Ik-Ben leren vergeven.. Vergeven is namelijk niet altijd gelinkt aan een de schuldvraag maar eerder aan wie men de schuld toebedeeld.

  19. rob says :

    Quote Don:
    Maar een mens moet ook zichzelf leren vergeven, niet alleen een ander
    Soms moet een mens zelfs Ik Ben leren vergeven. Vergeven is nl niet altijd gelinkt aan een schuldvraag maar eerder aan wie (Wie?) men de schuld toebedeeld….

    Wow, die is heftig, die vragen gaan ver (vele malen verder dan al het geschreeuw v MvdS
    Dit zijn de vragen waar het echt om gaat.

    Maar een mens moet zichzelf vergeven…., ja idd, maar het is zinloos als die vergeving niet bevestigd wordt door Jezus, Hij eerst, dan ik

    Soms moet een mens zelfs Ik Ben leren vergeven……, ja, zelfs dat inderdaad!!!
    . Het probleem is dat ik heel goed weet (met mijn verstand) dat God Rechtvaardig is. Als dat niet zo zou zijn heeft het geen zin om Hem te volgen.
    Maar toch wordt ik boos naar God, en heb ik wantrouwen naar Hem.
    Ik heb gemerkt dat Hij dat wantrouwen en die boosheid niet veroordeelt, maar wil hebben. Hij wil dat je het uit naar Hem.
    Ik zal nooit vergeten dat ik in Zijn bijzijn allerlei shit aan het uiten was en boosheid, van alles dat mijn vader, en anderen, mij aangedaan had.
    Toen zei Hij nadat ik klaar was met mijn hele verhaal: en Rob, heb je ook nog iets tegen mij? Ehhh, ja God, je bent net zo afwezig en onbereikbaar als mijn vader, en ik weet nooit zeker of je van mij houdt.
    Zijn antwoord was: je hebt deel aan Mijn Geest ( maw: aanvaart Mijn Zoon, dat is Mijn liefde).

    Op een ander moment liet God mij mijn enorme wantrouwen zien, en de beslissingen die ik genomen had om mijn leven dragelijker te maken.
    Met mijn verstand was ik mij niet bewust dat ik God wantrouwde.
    Maar Hij liet me zien dat ik in feite alles en iedereen wantrouwde en het besluit had genomen geen liefde nodig te hebben, dus ook niet v God.
    In dat gebed ben ik dus op mijn besluit teruggekomen: ja Heer ik wil Uw liefde leren kennen, en anderen toe laten.

    God leren vergeven…. is dus naar mijn mening hetzelfde als jezelf laten genezen door Hem.
    Genezen van wonden die ouders toebrengen aan hun kind.
    Want zij vertegenwoordigen het beeld v God. We worden in diepe afhankelijkheid geboren en geen enkele ouder is volmaakt.

    ik ook niet, ik heb 2 kinderen en ik maak mijn eigen fouten. En sommige dingen die ik zo verafschuw aan mijn eigen ouders, geef ik door aan de volgende generatie.

    Ik zou er niet aan kunnen ontkomen, als er geen andere Weg was.

    En hoe bedoel jij die woorden?

  20. Johan says :

    @ rob: Die komt diep binnen. Johan zit te snotteren achter z’n pc. Bedankt voor je inzicht.

  21. rob says :

    ok, het is niet voor niks dat het je raakt, grote kans dat God er dan ook iets mee wil, naar jou toe, succes!!!

  22. Nelleke says :

    als je boos bent op God, moet je Hem dan vergeven, of tot inzicht komen dat je ten onrechte boos was?

    volgens mij toch echt het laatste

  23. rob says :

    Je mag boos zijn, het leven is onrechtvaardig, en God is almachtig.

    Wat is dan die Rechtvaardigheid v God?
    Die ligt buiten deze wereld, na dit leven.
    Dus moeten we het niet v dit leven verwachten, blijkbaar.

  24. rob says :

    maar ondertussen leven wij dit leven, en worden we op de proef gesteld in dit leven, en hoopt God dat wij dwars door dit alles heen gaan zoeken, naar Hem die dit lijden zin geeft.
    Kom je op de volgende vraag:
    Wat is de zin van het lijden?

  25. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    @Johan – prachtig!

    @Rob commentaar 01 – ik denk dat jij met jouw reactie mijn gedachte afmaakt en verdiept – dank daarvoor.

    @Nelleke Nou je boosheid kan best terecht zijn – het is ten slotte een emotie die is niet goed of fout. Wat je met je emotie doet is een hele andere situatie. Soms heeft vergeven met een ander te maken en soms met mij. Ik kan bijvoorbeeld heel boos zijn op mijn ouders omdat ze keuzes hebben gemaakt in mijn opvoeding. Die boosheid uit zich in bitterheid, wrok. Wellicht dat zij wel de juiste keuzes gemaakt hebben toch is het goed voor mij om hun te vergeven. Wellicht dat later ook nog het bijpassende inzicht komt.

  26. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    wat is de zin van lijden…

    Goeie vraag.. Eerst een wedervraag. Is het lijden door Ik-Ben geinitieerd, door onszelf, chaos, de Gevallene, deel van de gebroken wereld (lot/voorbestemt etc.)?

    Is alles Ik-Ben’s wil (zoals de moslims fatalistisch geloven dat alles Allah’s wil is).

  27. rob says :

    Nee, ik kan ook niet geloven dat alles de wil v God is.
    Waarom lijden wij?
    Omdat iets in ons weet dat het anders bedoeld is.
    En dat iets is v God.
    Hij heeft het verlangen in ons gelegd naar volmaakte liefde en rechtvaardigheid.
    Ons leven wijkt daar behoorlijk vanaf, dus daarom lijden wij.
    Dat het leven ervan afwijkt is niet Gods wil, maar vloeit wel voort uit een del van Zijn besluit.
    Wij zijn uit het paradijs verbannen en sterfelijk geworden.
    Maar dat besluit was nodig omdat wij in opstand kwamen.

  28. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    Toch is het door het lijden dat wij vaak de glorie van Ik-Ben zien.

    These roads curve up the mountain and at the last turn, Zion God in full view.. (the message- psalm 84)

    Vaak in de diepste dalen leren we Ik-Ben kennen, gaan we de relatie aan. David in het veld met de Schapen, Jozef in Egypte, Mozes 40 jaar herder etc. etc..

    Ik geloof in chaos, toevalligheden en het feit dat Ik-Ben (gezien hij toch de Baas is uiteindelijk) kan ingrijpen naar wil en inzicht. Ik geloof ook dat Hij reageert op ons gebed maar dat ons gebed niet altijd in tune is met wat echt Zijn wil is. Dat vind ik zelf lastig te bevatten.

    Wel weet ik inmiddels uit mijn eigen leven dat de shit nog zo hard de fan kan hitten – Ik-Ben draait het altijd ten goede. Gezien ik nogal hardleers ben is er vaak heel wat shit nodig om de goede kant van Ik-Ben optimaal te aanvaarden.

  29. Helpie says :

    “Ik ben me er al lange tijd niet meer van bewust geweest dat ook ik Gods genade en vergeving dag aan dag nodig heb.” … deze zin komt voor mij uit de lucht vallen. Hoezo heeft ie dat dan nodig? Wat doet ie dan dag aan dag fout? Ik dacht dat de verteller een fijne (ok weinig succesvolle) eigen bediening had …

  30. rob says :

    de verteller zal wel weten waarom hij dat denkt, en wat bedoel je met die laatste zin? Zou het 1 het ander uitsluiten? ik hoop niet dat je dat bedoelt

  31. rob says :

    @Rogier,
    ik was er zelf pas aan toe Christus te ontmoeten, toen ik ontdekte dat werkelijk alle andere sporen dood liepen, en eindigden in grotere chaos.
    Toen ik pas tot geloof kwam, werd me al 1 ding heel snel duidelijk, dat ik meer zou gaan lijden. Dit werd duidelijk omdat ik merkte dat ik erg verhard was geraakt in voorafgaande jaren.
    Dat beschouwde ik als verlies van iets goeds, die verharding.
    Verder beschouw ik mezelf ook als bijzonder hardleers, net als jij

  32. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    @rob.. mooi is dat eigenlijk – wij hebben hier een meditatief/reflectief moment over de pracht van het lijden. Het slijpen van de stenen in de rivier, ketsenend tollend over die bodem tot ze helemaal glad en mooi zijn. Het snoeien waar de Rabbi het over heeft.. En op HOE verkondigen ze juist dat als je met de Rabbi loopt het allemaal veel makkelijker is.. Niet dat ik hier een HOE tak wil maar.. ik merk het alleen op..

    Ik ben het wel met je eens dat wandelen met de Messias je alles kost..

  33. rob says :

    Dat evangelie v HOE staat dus haaks op mijn eigen beleving/wandel met Christus.
    De weg v HOE zie ik als de makkelijke weg, het paadje ernaast, de weg vh vlees.

    Het kost alles, maar ik wil het niet, meestal niet.
    Maar ik weet inmiddels teveel om dat paadje ernaast als aantrekkelijk te beschouwen

  34. Don-key-shot (alias Rogier D) says :

    @rob.. daar kan ik mij in vinden…