Doe mij maar een trapharmonium

In dorpje B. op de Veluwe zijn de gemoederen de laatste dagen ernstig verhit. We leven in een tijd die gekenmerkt is door ik-gerichtheid. Dat wordt natuurlijk ook wel een beetje gestimuleerd door het over ons gesteld gezag, waaraan we ons natuurlijk dienen te onderwerpen, en wat we ook enigszins zelf over ons hebben afgeroepen. Ook de Veluwe ontkomt daar niet aan: we moeten steeds meer zelf ons hoofd boven water houden wanneer we niet in de gelukkige positie van VVD , CDA of PVV-stemmer (“Ingrid, doe mij nog drie blikkies bier!”) zijn. Er wacht ons dan de dreiging van uitzetting (wanneer we bijvoorbeeld voor het milieu opkomen of anders denken dan rechts) of van het totaal inhouden van subsidie of geldelijke steun (wanneer we iets voor de medemens in onderontwikkelde landen willen doen). Heb je zoals ik ook nog de pech om in het onderwijs te werken, dan mag je ook nog de opvoedkundige taak van ouders overnemen en de verzorgende taak van instanties die zich tot voor kort met “rugzakleerlingen” bezig hielden.

En God sprak in de twitterstilte…

Ut benne hectische tijden. Ik check in- en uit op Foursquare, ik hou mij actiever dan ooit bezig met Facebook,  ik luister muziek op Spotify, ik bel met de halve wereld via Skype en ik sprokkel volgers bij elkaar op Twitter. Daar tussendoor praat (of What’s App) ik af en toe met mijn vrouw, geef ik mijn leerlingen les via de elektronische leeromgeving en neem ik soms de tijd voor een slaapje, waarbij de Sleepcycle App op mijn iPhone mijn slaappatronen registreert en mij bij het ontwaken op de hoogte houdt, zodat ik op mijn gemak naar de internetwekkerradio kan luisteren.

Crystal Cathedral nu echt failliet

We wisten al dat Crystal Cathedral, de glazen kerk van televisiedominee Robert Schuller, in financiële moeilijkheden verkeerde, maar gisteren viel dan eindelijk het doek; de kerk heeft faillissement aangevraagd. Toevallig was Goedgelovig-columnist Wauwel net in de buurt om het laatste zetje te geven. Is hij er soms zevenmaal omheen gelopen?

Lintjesregen

Elk jaar om deze tijd verkeer ik weer in ondraaglijke spanning over de dingen die komen gaan. Oranje-gezinde lezertjes weten natuurlijk direct dat ik op de jaarlijkse lintjesregen doel, die onze geliefde Majesteit vanuit haar hoge zetel op ons eenvoudige Nederlanders doet neerdalen, gelijk as uit de IJslandse vulkaan. Maar liefst 3746 trouwe vaderlanders mocht deze onuitsprekelijke eer ten deel vallen, maar helaas, ondanks hard en staand meezingen met het volkslied op de radio bij alle koninklijke verjaardagen, ondanks de warme woorden die ik tijdens de Kersttoespraak via Twitter met de Majesteit heb uitgewisseld, ondanks mijn warme steun voor het kabinet tijdens de moeilijke dagen van de monetaire crisis, de IJsland- en de DSB-crisis, de as-crisis, het vlaggen op 27 april: het heeft allemaal niet mogen baten.

Dierendag in dorpje B. op de Veluwe

Tijdens mijn dagelijks fietstochtje naar het eerbiedwaardige onderwijsinstituut waar ik mijn centjes zuur verdien, passeer ik geregeld een geheel in het zwart geklede man, die met peinzende blik zijn ook geheel zwarte hond aanschouwt, terwijl dit dier zijn behoefte doet in het aanpalende plantsoen. Dit is dus een reformatorische hond, waarvan er in dorpje B. op de Veluwe vele zijn.

Effe respèct man!

Glen Mills. De naam doet denken aan een nieuw zoutje, of een dure ijssoort. Ingewijden denken natuurlijk direct aan die school, of gevangenis, zo je maar wilt, in Wezep. Deze ‘school voor winnaars’ is twee jaar geleden veelvuldig in het nieuws geweest vanwege vermeende ongeoorloofde praktijken. Men voedt daar jongens vanaf veertien jaar op (ook hier al ‘studenten’ genoemd…), die “in bendeverband actief zijn en in groepsverband delinquent gedrag vertonen.” Op Glen Mills kunnen zij “positief studentenleiderschap en -gedrag ontwikkelen” en zelfs “promoveren”. Wie Glen Mills met goed gevolg doorloopt, bezit “de trots een gerespecteerd mens te zijn.” Ahem. “Effe respèct man, anders knal ik je kop eraf!”

Hangen

In een of ander onderwijsblad stond pas een foto van een groepje knullen in een klas: drie onderuit gezakte lieden, met de benen wijd, hangend op de stoel alsof die een deel van hun lichaam moest worden, en het hoofd nèt iets boven de tafel uit. Geen boeken of zo voor de neus. Die neuzen waren trouwens überhaupt slecht zichtbaar, want alle drie waren ze gehuld in dikke winterjacks of sweaters met capuchon en das, en natuurlijk het onvermijdelijke honkbalpetje op het hoofd.