De popartiest als zwart schaap

Ooit, in een slecht geschreven en van rommelig onderzoek aan elkaar hangend artikel van John Paul Jackson in Charisma, werd een tekst uit ‘Harry Potter en de Steen der Wijzen’ aangehaald als “een van de grote bewijzen” dat de Harry Potter-serie een kwalijke moraal uitdraagt. De tekst “er is geen goed of kwaad, alleen zij die te zwak zijn om het te gebruiken” zou lezertjes op slechte ideeën brengen. Dat deze zin in het verhaal wordt uitgesproken door de kwaadaardige heer Voldemort, die door Harry een leugenaar wordt genoemd, werd voor het gemak maar even achterwege gelaten.

Door: Danny Butler

Een tekst van een gothic band die de Duivel beschrijft als misleider werd door gristenen afgedaan als kwalijk en zou duivels zijn. Het noemen van seks en geweld in liedteksten leidt tot krampachtige reacties, en dergelijke teksten worden al meteen negatief uitgelegd en de artiesten met argwaan beschouwd. Zelfs wanneer de tekst een waarschuwend of relativerend karakter heeft. Je zult maar bijbelstudie krijgen van mensen die op een dergelijke manier met informatie en bronnen omgaan. Beetje funest voor je godsbeeld, niet?

Van het werk van Joe Schimmel tot de van slecht research en aannames aan elkaar hangende boekjes van stichting Moria en alles er tussenin – als je de waarschuwers moet geloven is popmuziek de wortel van alle kwaad. Popartiesten zijn gerekruteerd door de Duivel zelf om de jeugd de hel in te trekken.

“Voor jezelf denken veroorzaakt alleen maar onrust. Wat de kerk nodig heeft zijn ja-knikkers.”

Maar de harde kritiek die veel gristenen hebben op allerlei als ‘fout’ bekend staande artiesten zou je ook kunnen toepassen op verschillende bijbelse figuren, zoals onder andere David de koning en psalmist. Als een ‘christelijke’ artiest een reputatie had zoals die van het tokkelende, sensueel dansende, opgewonden standje dat zo bekend is geworden met die mooie psalmvertolkingen, dan zouden de CD’s van die artiest uit de schappen van de bijbelshops gehaald worden. We kunnen de kerkelijke klanten tenslotte niet blootstellen aan teveel menselijkheid. Gristelijk entertainment moet wel 100% gemaakt… eh, geestelijk zijn!

De Bijbel zelf leert ons tenslotte dat het goed is om je zoveel mogelijk af te sluiten van ‘de wereld’ en je kinderen op te sluiten in de gangkast totdat ze gerespecteerde christenen zijn geworden. Dat staat er echt! Ergens. Dilemma’s zijn des duivels! Voor jezelf denken veroorzaakt alleen maar teveel onrust. Wat de kerk nodig heeft zijn ja-knikkers. Maar de kerken zitten aan de ene kant halfvol met volgzame types die geconditioneerd zijn om geleefd te worden of maar gewoon hun mond te houden en ondertussen toch wel zelf uitmaken wat ze doen of laten. En aan de andere kant lopen de kerken halfleeg omdat mensen het beu zijn om steeds verteld te worden hoe ze moeten leven door al die tussenpersonen; die mensen die zichzelf vader of leider noemen. 

“De muziek top-3 van refojongeren bestaat uit Amy Macdonald, Marco Borsato en Nick & Simon.”

Een groep mensen die aan de ene kant gelooft wat over popmuziek gezegd wordt, maar uit hun daden laat blijken daar weinig mee te doen, speelt een belangrijke rol in een nieuw onderzoek dat is gehouden door jongerensite Yord onder maar liefst 850 leerlingen van reformatorische scholen. Maar liefst 60% van de reformatorische jeugd vindt namelijk dat het geen kwaad kan als je alleen naar de muziek luistert, maar tegelijkertijd beaamt 70% ook de stelling dat popmuziek een machtig wapen van de boze is. Bijna 90% van de kerkelijke jongeren luistert soms, geregeld of vaak naar popmuziek. Hun top-3 zou bestaan uit Amy Macdonald, Marco Borsato en Nick & Simon.

Leren ze dan niets waardevols meer, zoals hel en verdoemenis en van welk hout de kast moet zijn waarin je je TV verstopt? De jongeren tussen de 13 en 18 volgen VMBO, HAVO, VWO of MBO, en vertegenwoordigen het brede spectrum van de Protestantse Kerk tot Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Hoe komt het dat deze nette jeugd, die toch is opgevoed in fatsoenlijke gezinnen, zo verslingerd is geraakt aan de lokroep van de Satan? Wie zal het zeggen?

Maar gelukkig is de redding nabij.

“Daar zullen de tekstdichters van Borsato blij mee zijn! Moeten ze straks royalties delen met de duistere prins.”

Waar grote mannen des geloofs, gewapend met achteruit gespeelde retro rock en verknipte videos, blijkbaar hebben gefaald in het bevrijden van de jeugd van die irritante herrie die duidelijk van de bosmannen en communisten afkomt… eh, demonisch geïnspireerd is, komt nu een frisse jeugdwerkadviseur genaamd Sandor van Leeuwen (die we nog kennen van zijn gereformeerde humor) de boel redden. Berg je, occulte machten, die vertegenwoordigt zijn in de duistere tonen van Borsatan, Helse Nick & Simon en verdorven Amy! Sandor heeft vroeger namelijk veel naar popmuziek geluisterd en is dus ervaringsdeskundige! En hij schrijft er zelfs een boek over. Dat hij verstand heeft van cultuur heeft hij al bewezen met zijn weldoordachte uitspraak: “Popmuziek komt bij Gods tegenstander vandaan. Ook die van Marco Borsato.” Daar zullen de tekstdichters en componisten van Borsato blij mee zijn! Moeten ze straks royalties delen met de duistere prins?

Maar hoe komt het nu dat de refojeugd, na zovele jaren zuivere prediking over hel, verdoemenis, straf, wraak en andere uitingen van Gods goede bedoelingen met de mens, toch naar die duivelse muziek blijft luisteren? Hebben ze in de kerk niet geleerd dat Satan oppermachtig is? Waarom luisteren die kinderen ondertussen niet naar klassieke muziek, zoals hun ouders en dominees? Waar is het toch misgegaan?

“Amy McDonalds staat haaks op de Bijbel. Goed zo, Sandor! Jezus hield inderdaad alleen van orgel en klassieke muziek.”

Maar is het allemaal wel zo erg? Jazeker! Echt wel. Absoluut! Bewijsmateriaal dat de jeugd onder de invloed van het kwaad staat is er genoeg. Neem nu alleen al de tekst van de top-40 hit ‘This is the Life’ van de gewraakte Amy Macdonald die zo populair is onder refojongeren. “En je zingt de liedjes. Denkend dat dit het leven is. En je wordt de volgende ochtend wakker en je hoofd voelt twee keer groter. Waar zul je naartoe gaan? Waar zul je vannacht slapen?” Weten die jonge mensen niet hoe weerzinwekkend gevaarlijk zo’n tekst is? Dit staat duidelijk “haaks op de Bijbel”, constateert Sandor, waarbij hij niet alleen zijn intelligentie maar ook zijn uitstekende kennis van de Bijbel, zowel als de Engelse taal, onderstreept. Een tekst met een dergelijke strekking zul je in de Bijbel echt nooit in vinden! (bron 1, bron 2, bron 3)

Sandor’s boodschap is gelukkig helder. Volgens hem hoort popmuziek “niet bij de Heere en zijn dienst.” Goed zo, Sandor! Jezus hield alleen van orgel en klassieke muziek. Maar wist je overigens dat gelijkdenkende broeders al jarenlang dezelfde strijd strijden als jij nu doet? Zij leerden eerdere generaties rebelse jeugd al dat je geen positieve dingen moet zoeken in het werk van moderne artiesten, en muziek niet moet heiligen voor God maar de hele zooi aan Satan overdragen. En de kids toen begrepen er ook al niets meer van, maar gingen in de ontstane verwarring toch het anti-popmuziek-credo napraten terwijl ze popmuziek bleven luisteren, met daarbij het nodige schuldgevoel natuurlijk. Begin je al te zien hoe het werkt? Verdeel. Heers.

“Religiefanaten willen eigenlijk maar één ding: controle.”

De cijfers in het onderzoek van Yord maken duidelijk dat veel jongeren in de kerken dit dus serieus oppakken. Ze geloven dat popmuziek werkelijk duivels is en gaan uit dat geloof leven. Goedschiks of kwaadschiks. Zo werkt dat nu eenmaal. Want wat je zaait zul je oogsten. Als je verwarring zaait zul je verwarring oogsten. Als je de naam van Jezus misbruikt voor je persoonlijke cultuur-oorlogje vallen er onschuldige slachtoffers. Dat heet consequenties. En zo worden in elke nieuwe generatie steeds weer nieuwe jongeren van God en de Bijbel afgehouden door religiefanaten die eigenlijk maar één ding willen: controle.

Ondertussen worden we hier aardig benieuwd naar Sandors boekje over popmuziek en zien we uit naar een nieuwe generatie Don Quichotes die met Sandors boekje in de hand de strijd gaan voeren om de macht over jongeren.

En God? De Almachtige zelf? Waar is Hij in dit alles?