Frans Bauer in de kerk

In de Arnhemse achterstandswijk Klarendal klinken sinds kort geestelijke liederen op de muziek van Frans Bauer, Guus Meeuwis, André Hazes, Jan Smit en Vader Abraham. Het uur van de dag en het denken aan de lach uit ‘Heb je even voor Mij’ zijn vervangen door woorden van liefde en trouw. Is Frans Bauer dan onder de gristenen? Nee, maar zijn nummers gonzen wel rond met teksten over God en Jezus. Een nieuwe tekstschrijver heeft het lied bewerkt. Daar zit wel het een en ander achter.

Door: Rick Jansen

De liedjes van het soort van Bauer zijn namelijk meezingers: iedereen kent ze en ze liggen goed in het gehoor. Gristenen lijken ze echter niet mooi te vinden, omdat ze qua tekst veelal niet zo aansprekend zijn. Neem nou Guus Meeuwis met wie je zo makkelijk meegalmt “Het is een nacht die je alleen nog maar in films ziet”. Dat gaat dus echt niet over een film, maar over een avontuurtje van de tekstschrijver met een persoon van het andere geslacht. Tja en daarvan zong Robert Long weer dat gristenen dat alleen in hun dromen doen…

De meeste meezingers worden gezongen door mensen waar gristenen nogal makkelijk de neus voor ophalen. Ze wonen in van die wijken die er niet zo fraai bijliggen. Die ze voor het gemak de term ‘achterstandswijk’ hebben meegegeven (om de ander niet te laten denken dat wij ze asociaal of volks vinden). Met dat slag mensen ga je toch niet om. Die willen alleen maar omgaan met hun eigen soort.

Toen ik tien jaar geleden naar zo’n wijk verhuisde, hoorde ik zomers in mijn achtertuin die door gristenen verafschuwde muziek door de luidsprekers schallen. Hazes en Meeuwis, Borsato en Weber, Smit en Damen. “Waarom is dat dan zo mooi”, vroeg ik mijn buren? “Omdat ze precies vertellen hoe ik mij soms voel”, antwoordden ze.

Toen schoot er door me heen dat de liedjes mooiere teksten konden krijgen. Waardoor het leven met God door de muziek van meezingers zichtbaar gemaakt kon worden. Een gristelijk levenslied om het zo maar te zeggen. Met enige inspiratie en soms ook transpiratie zijn sommige meezingers van andere tekst voorzien. De dromen van Borsato die meestal bedrog zijn, zijn vervangen door God bij wie dat zeker niet het geval is. Meeuwis’ one night stand is vervangen door de kracht van God die altijd bij je blijft (“God geeft je kracht wanneer jij jezelf nu aan Hem geeft”). En het kleine café aan de haven van Pierre Kartner, waar de mensen gelijk en tevree zijn, is vervangen door de kleine villa waar je welkom bent en mag zijn wie je bent: Villa Klarendal, een betere ruimte waar onze wijkbewoners weliswaar onder de invloed van de spiritualiën kunnen komen, maar er de volgende dag geen hoofdpijn meer van hebben.

Het cynisme van Hazes in zijn “bloed, zweet en tranen” dat hij laat volgen door “zeg ik rot nu maar op” is veranderd in dezelfde drie woorden om de moeite mee te bezingen waarmee Jezus zichzelf opgaf. En het spoor dat (opnieuw) Guus Meeuwis zo prachtig bezingt in zijn ‘Kedeng Kedeng’ heeft ruimte gemaakt voor het levensspoor waarin de trein maar verder dendert en snel het einde nadert.

En de wijkbewoners, zingen zij het mee? Jazeker, met volle borst. Toen er eens aan hen werd gevraagd wat ze ervan vonden, zeiden ze dat het hun hart raakte. Een bewoonster zong eens de versie van “geef mij nu je angst”: “geef Hem nu je angst” en riep na het lied: “Hee, dat is Hazes…, maar deze heeft een mooiere tekst.” En jongeren die met veel bravour en show binnen komen om even lol te trappen en in de picture te staan, worden stil bij de eerste woorden van de vertaling van Jan Smit’s ‘Als de morgen is gekomen’: “Je ligt weer huilend in je bed – Hebt net je masker afgezet – Je doet je stoer of vrolijk voor – Maar heel soms heb je toch wel door: – Je bent verloren van jezelf…”

Mijn wens met deze liedjes? Dat ze straks in de wijk net zo hard worden gezongen als nu die andere meezingers. En dat de zangers geraakt worden door de teksten die ze zingen. Dat de straten gevuld worden door meezingers met een goede en prettige tekst. Waardoor de mensen in hun gevoel niet naar beneden worden getrokken, maar juist worden getroost en een hart onder de riem wordt gestoken. En dat wellicht het gristelijk repertoire wordt verrijkt met volksliedjes die tenminste nog te zingen zijn en waarvan je direct begrijpt wat ermee bedoeld wordt. Of ze opgenomen worden in de bundels die in omloop zijn – de tijd zal het leren. Voorlopig geniet men in kleine en steeds groter wordende kring van deze eenvoudige maar aansprekende vorm van moderne kerkliederen.

Meer weten? Klik hier voor een aantal liedjes van Rick.

Wat vindt Jan Smit er eigenlijk van dat zijn liedjes in aangepaste vorm ook steeds vaker in de kerk worden gezongen? Hij vertelde het op 3FM.

Actualiteitenrubriek NOVA besteedde onlangs ook aandacht aan het genre van Rick.

About these ads